Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

Η λαϊκίζουσα κυρία Διαμαντοπούλου



Έχοντας θητεύσει αρκετά χρόνια στην εκπαίδευση, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, είχα όλη την καλή διάθεση να διαβάσω τις αλλαγές που μας προτείνει η κ. Άννα Διαμαντοπούλου.
Ύστερα είδα την κεντρική αναφορά της μεταρρύθμισης, την κατάργηση  του 10 ως βάση  για την είσοδο στα Πανεπιστήμια. Απογοητεύτηκα.
Μια ρύθμιση που  αποθεώνει την ήσσονα προσπάθεια, κατοχυρώνει  την ..ισότητα προς τα κάτω και θωπεύει αυτιά!
Η αποθέωση του λαϊκισμού!
Όποιες φιλοδοξίες και να έχεις για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, όταν χαμηλώνεις τόσο πολύ τις απαιτήσεις, δε θα αποκτήσεις ποτέ παιδεία υψηλού επιπέδου!
Ήθελα να ρωτήσω την κυρία Διαμαντοπούλου το  εξής:  ο γιός της   παρακολουθεί ιδιωτικό σχολείο και μάλιστα το περίφημο πρόγραμμα I.B., που σημαίνει ότι  δεν θα δώσει εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, σ’ αυτόν λοιπόν το πρόγραμμα,  ποια είναι η  βάση για να περάσεις ένα μάθημα;
Μπορείς να  γίνεις δεκτός με βαθμολογία 10;

Για να μην σας κουράζω. Η απάντηση είναι όχι!
Αφού, λοιπόν ένα  προπαρασκευαστικό για τα  ξένα πανεπιστήμια πρόγραμμα, θέτει ως προϋπόθεση  βαθμολογία  πάνω από 10, στο δημόσιο πανεπιστήμιο γιατί  χαμηλώνουμε τόσο πολύ τον πήχη;
Μια απάντηση είναι γιατί γεμίσαμε τη χώρα  με τμήματα και  ιδρύματα τα οποία κανένας φοιτητής δεν ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει.
Διορίσαμε και καθηγητές.
Ε, πρέπει να βρούμε και φοιτητές!
Και πώς το κάνουμε αυτό; Χαμηλώνουμε τα κριτήρια εισόδου!
Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτή η βιομηχανία παραγωγής …αγράμματων φοιτητών.
Ως χώρα ξοδεύουμε 12 δις, ευρώ για την Παιδεία. 
Η «δωρεάν» παιδεία κοστίζει 6000 ευρώ ανά μαθητή-φοιτητή, μαζί με τα λεφτά που ξοδεύουν οι γονείς απ’ ευθείας από τη τσέπη τους!
Όλα αυτά με αποκαρδιωτικά αποτελέσματα.
Το 2006 στο διεθνή διαγωνισμό PISA  στον οποίον συμμετέχουν μαθητές από 57 χώρες του ΟΟΣΑ, τα ελληνόπουλα ήρθαν στην  36η θέση στην κατανόηση κειμένου, την 38η θέση στις θετικές επιστήμες και την 39η θέση στα μαθηματικά. Αυτό σημαίνει ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα «βγάζει» παιδιά τα οποία είναι  «λειτουργικά αναλφάβητα».
Μήπως ήρθε ο καιρός να ασχοληθούμε σοβαρά με το τι είδους παιδεία θέλουμε; Αν θέλουμε μια παιδεία υψηλού επιπέδου, δεν ξεκινάμε χαμηλώνοντας τα κριτήρια εισόδου στο Πανεπιστήμιο. Μάλλον το αντίθετο έπρεπε να κάνουμε!
Κώστας Ροδινός
Υ.Γ. Προσωπικά θεωρώ τις  Εισαγωγικές Εξετάσεις έναν  άχρηστο και ξεπερασμένο θεσμό, που τον  διατηρούμε μόνο και  μόνον για να συντηρούμε, μέσω των φροντιστηρίων και των ιδιαιτέρων μαθημάτων, την πληθώρα εκπαιδευτικών, που το σύστημά μας δεν μπορεί να απορροφήσει. Πως θα επιλέγουν τα Πανεπιστήμια τους  φοιτητές τους. Υπάρχουν πολλά και δοκιμασμένα συστήματα, έχουμε τη θέληση να επιλέξουμε ένα;  (πηγή)



Δεν υπάρχουν σχόλια: