Τους "σφάζουν" με το..............βαμβάκι!

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΦΩΤΙΑΔΗ,

Με τους αυτόχειρες να πλησιάζουν τους 200.000 σε μία δεκαετία, μια γενοκτονία νέας μορφής, με θύματα αποκλειστικά αγρότες, μαστίζει την Ινδία. Ηθικός αυτουργός: οι σπόροι γενετικώς τροποποιημένου βαμβακιού της Mονσάντο, που μόλυναν χωράφια και κατέστρεψαν σοδειές, οδηγώντας τους εξαθλιωμένους από τα χρέη βαμβακοκαλλιεργητές στο απονενοημένο διάβημα.

O Vinod ήταν ένας έμπειρος γεωργός στο χωριό Μποτοντάμ, που καλλιεργούσε για χρόνια βαμβάκι. Θα μπορούσε ίσως να συνεχίζει να είναι ένας επιτυχημένος επαγγελματίας και οικογενειάρχης, αν οι συνάδελφοί του στα γειτονικά χωράφια δεν άρχιζαν να καλλιεργούν γενετικώς τροποποιημένο (Γ.Τ.) βαμβάκι. Μοιραία, οι καλλιέργειές του επιμολύνθηκαν από μια «παράξενη ασθένεια» και ο ίδιος δεν ήξερε πώς να το αντιμετωπίσει. Ετσι, δανείστηκε χρήματα για να αγοράσει και εκείνος τον περίφημο σπόρο βαμβακιού BT Cotton της Monsanto (Μονσάντο). Το 2003 η σοδεία του πήγε «άπατη» και αυτοκτόνησε στα 40 του χρόνια. Η γυναίκα του αντιμετωπίζει το κοινωνικό στίγμα και ταυτοχρονα μεγαλώνει σήμερα τα πέντε παιδιά τους με ημερήσιο εισόδημα 0,6 ευρώ. «Ντρέπομαι για ό,τι μας συνέβη, αλλά καταλαβαίνω τον πατέρα μου», λέει ο 17χρονος γιος του, Rajkumar, που έμεινε ορφανός στα 11 του. Ο νεαρός Ινδός ξυπνάει κάθε μέρα στις 5.30 το πρωί και περπατάει μέχρι το σχολείο του. «Θέλω να γίνω δάσκαλος, θέλω να κάνω κάτι για τη μητέρα μου και να διασώσω την υπόληψη της οικογένειάς μου», δηλώνει. Η αυτοκτονία του Vinod δεν αποτελεί, δυστυχώς, μεμονωμένη περίπτωση: υπολογίζεται ότι από το 1998 έως και το 2008 έχουν προχωρήσει στο απονενοημένο διάβημα περίπου 200.000 αγρότες (στην πλειονότητα βαμβακοκαλλιεργητές) στην κεντρική Ινδία.
«Κάθε μέρα πάνω από τρεις αγρότες αυτοκτονούν πίνοντας φυτοφάρμακο, πηδώντας σε ορμητικά ποτάμια, κρεμώμενοι από δέντρα ή αυτοπυρπολούμενοι», είχε δηλώσει παλαιότερα σε συνέντευξή της η Vandana Shiva (Βαντάνα Σίβα), διεθνώς αναγνωρισμένη φυσικός και ακτιβίστρια. Το 2002 ήταν η χρονιά-σταθμός, οπότε και επίσημα άρχισε η καλλιέργεια γενετικώς τροποποιημένου βαμβακιού. «Στο διάστημα 2002 – 2007 υπολογίζουμε ότι ένας αγρότης κάθε τριάντα λεπτά αυτοκτονούσε», συμπληρώνει o P. Sainath, βραβευμένος Ινδός δημοσιογράφος που ασχολείται με τα αγροτικά θέματα. Η κατάσταση μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει, απλώς δεν υπάρχουν ακόμα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία λόγω του μεγάλου πληθυσμού της χώρας. «Οι αυτοκτονίες, στην πραγματικότητα, είναι περισσότερες», τονίζει ο δημοσιογράφος στο ΟΙΚΟ και προσθέτει: «Υπάρχουν και χιλιάδες αγρότισσες αυτόχειρες, οι οποίες λόγω εθιμικού δικαίου δεν είναι ιδιοκτήτριες γης και επομένως δεν θεωρούνται αγρότισσες, γι’ αυτό και δεν καταγράφονται». Δεν είναι, άλλωστε, λίγα και τα ζευγάρια που πέρασαν μαζί στην… άλλη πλευρά.

Ασύλλυπτη τραγωδία

«Στην ιστορία της Ινδίας ποτέ δεν είχαμε κύματα αυτοκτονιών· αυτό το φαινόμενο εμφανίστηκε την τελευταία δεκαετία με την παγκοσμιοποίηση της αγοράς. Μεταξύ άλλων, απελευθερώθηκε και η πώληση σπόρων, με συνέπεια να επιτρέπεται σε εταιρείες, όπως η Cargill και η Moνσάντο, να πωλούν ανεξέλεγκτα σπόρους που δεν είχαν αποδειχτεί ασφαλείς… Αλλά αυτά σχετίζονται με μια νεοφιλελεύθερη πολιτική», σχολιάζει ο κ. Sainath. «Δυστυχώς, είχαμε δεκάδες χιλιάδες αυτοκτονίες αγροτών και πριν από την έναρξη των γενετικώς τροποποιημένων καλλιεργειών στην πατρίδα μου», διευκρινίζει. Η αγροτική πολιτική στην Ινδία τα τελευταία είκοσι χρόνια ήταν τόσο αντιλαϊκή, που στο διάστημα 1991 – 2001, 8 εκατομμύρια αγρότες εγκατέλειψαν το επάγγελμα. Το σύστημα άρδευσης άρχισε να ιδιωτικοποιείται, οι επενδύσεις στην ύπαιθρο μειώθηκαν. Πολλές τράπεζες έκλειναν τα υποκαταστήματά τους εκεί, δυσχεραίνοντας το δανεισμό και ωθώντας τους παραγωγούς σε τοκογλύφους. Οι βαμβακοκαλλιεργητές, ωστόσο, υπήρξαν ανέκαθεν οι πλέον αδικημένοι μεταξύ των αγροτών. «Η πλειονότητά τους, που δραστηριοποιούνταν σε φτωχές και άνυδρες περιοχές της χώρας, δεν τύγχανε της ίδιας πολιτικής στήριξης με τους παραγωγούς ζαχαροκάλαμου», περιγράφει. Ετσι, «εγκλωβίστηκαν στη μεταβλητότητα των διεθνών τιμών και είδαν το κόστος παραγωγής τους να εκτοξεύεται στα ύψη». Το 1991, η τιμή για ένα κιλό σπόρους ήταν 9 ρουπίες (0,166 ευρώ) και το 2004 οι γεωργοί πλήρωναν για 450 γραμμάρια σπόρο BT Cotton 1.650 με 1.800 ρουπίες (30,46 με 33,23 ευρώ).

«Η κρατική παρέμβαση που συγκράτησε την τιμή ήλθε πολύ αργά. Η ζημιά είχε ήδη γίνει», σχολιάζει ο Ινδός δημοσιογράφος. Η Ινδία έχει παράδοση στην καλλιέργεια βαμβακιού – μετά την Κίνα είναι η δεύτερη παραγωγός χώρα παγκοσμίως. Τη δεκαετία του ‘80, οι αγρότες δελεάστηκαν από τα πολλά υποσχόμενα υβρίδια, τα οποία πολλοί εισήγαγαν στις καλλιέργειες βαμβα- κιού. Το 1998, η Μονσάντο αρχίζει συνεργασία με την ινδική Mohyco με στόχο τη δημιουργία και την προώθηση στην αγορά Γ.Τ. βαμβακιού. Πολλές εγχώριες εταιρείες έσπευσαν να συνεργαστούν με τον αμερικανικό κολοσσό, ενώ οι διαφημιστικές «επιστράτευσαν» το βαρύ πυροβολικό τους: οι Ινδοί βομβαρδίστηκαν από όλα τα Μέσα με σποτ όπου πρωταγωνιστούσαν αγαπημένοι ηθοποιοί του Μπόλιγουντ. Τους έταζαν μεγαλύτερη σοδειά με λιγότερο νερό και ελάχιστους εχθρούς. «Spay less, profit more-Monsanto seeds», ευαγγελιζόταν ένα από τα πολλά διαφημιστικά σλόγκαν. Τι άλλο να ονειρεύεται ένας αγρότης; Στην επίσημη σελίδα του Foundation for Biotechnology Awareness and Education, γίνεται διθυραμβική αναφορά στην επιτυχία του BT Cotton στην Ινδία: τα τρία αρχικά υβρίδια του BT Cotton το 2002 έγιναν 131 το 2007 και η σοδειά του αγρότη αυξήθηκε κατά 46%! Η Vandana Shiva χαρακτηρίζει το όλο σχέδιο ως τη «μεγαλύτερη επιστημονική απάτη» που έπληξε ποτέ την πατρίδα της… ‘

Σπόροι και φυτοφάρμακα

«Το υψηλό κόστος των σπόρων συνδέεται με το υπέρογκο κόστος των φυτοφαρμάκων, γιατί αυτού του είδους οι σπόροι χρειάζονται χημικά», επισημαίνει η κάτοχος του εναλλακτικού Νομπέλ Ειρήνης το 1993. «Επιπλέον, οι ακριβοί αυτοί σπόροι πρέπει να αγοράζονται κάθε χρόνο, γιατί είναι έτσι σχεδιασμένοι, ώστε να μην επαναχρησιμοποιούνται/αναπαράγονται», συμπληρώνει. Σε περίπτωση που ένας αγρότης αλλάξει γνώμη, δεν μπορεί να κάνει αγρανάπαυση και να επανέλθει στην παλιά «συμβατική» του καλλιέργεια. «Με την καλλιέργεια του BT Cotton εμφανίστηκαν νέες ασθένειες στο βαμβάκι, που εδώ και 300 χρόνια δεν τις ξέραμε», καταγγέλλει ο Ram Kalaspurka. «Aυτές οι ασθένειες σκότωσαν κάποια είδη δέντρων όπως τα μάνγκο και τις λεμονιές».
Ο ίδιος, πρόεδρος του Οrganic Cotton Association, είναι πεπεισμένος πως οι Γ.Τ. σπόροι έχουν εισέλθει ευρέως στην αγροτική παραγωγή της Ινδίας. Προ ολίγων ημερών, ωστόσο, και ενώ οι Ινδικές Ρυθμιστικές Αρχές τον Οκτώβριο του 2009 είχαν δώσει το «πράσινο» φως για την καλλιέργεια μιας μεταλλαγμένης μελιτζάνας, της λεγόμενης BT brinjal της Mονσάντο, ο υπουργός Περιβάλλοντος Ζαϊράμ Ράμες αποφάσισε να επιβάλει μορατόριουμ στην κυκλοφορία της. Αρχισαν άραγε οι «προύχοντες» της Ινδίας να λαμβάνουν το «μήνυμα»; Το σχέδιο, που είχε ήδη ξεκινήσει να εφαρμόζεται πειραματικά, δέχτηκε σφοδρή κριτική από περιβαλλοντικές οργανώσεις, αριστερούς πολιτικούς και σκληροπυρηνικούς ινδουιστές, προς το παρόν πάντως έχει παγώσει: «Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υπάρξει βιασύνη. Το μορατόριουμ θα συνεχιστεί όσο χρειάζεται, προκειμένου να εδραιωθεί η εμπιστοσύνη του κοινού, κατέληξε ο Ράμες.

Θύτες και θύματα

Πολλοί χαρακτηρίζουν το φαινόμενο των μαζικών αυτοκτονιών σαν μια γενοκτονία νέας μορφής, που μαστίζει τις αγροτικές περιοχές της χώρας όπου ζει το 70% του πληθυσμού της. Σύμφωνα ωστόσο, με τον Sudhir Goel, στέλεχος της κυβέρνησης, η οποία φέρεται να προσυπέγραψε την προώθηση αυτής της μορφής γεωργίας, για τους θανάτους «δεν πρέπει να κατηγορούμε το BT Cotton. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη διαφήμιση· άλλωστε, δεν παραπλανούν τους καταναλωτές. Αναφέρουν, όπως εξάλλου γράφεται και στη συσκευασία, ότι για να έχεις καλή απόδοση, πρέπει να έχεις ένα καλό χωράφι, που να διαθέτει καλό αρδευτικό σύστημα». Από την άλλη πλευρά, ο βαμβακοπαραγωγός Akki Ramulu, στο χωριό Mallapuran, έχει αντίθετη άποψη. Καλλιέργησε τον επίμαχο σπόρο σε 4 στρέμματα και περίμενε να έχει σοδειά 1.800 κιλά, όπως του είχε υποσχεθεί η εταιρεία.
Ωστόσο, η παραγωγή του μόλις που έφτασε τα 200 κιλά και το φυτό, που παλιά είχε 100 κάψουλες, τώρα είχε το πολύ 20 με 30. Στον ίδιο και στους συγχωριανούς του, οι πωλητές είχαν πει ότι δεν χρειάζονται καθόλου φυτοφάρμακα. «Τα ζωύφια δεν μπορούσαμε να τα ελέγξουμε ούτε με ζιζανιοκτόνα», δηλώνει στην Greenpeace. «Είναι αλήθεια ότι τους πρώτους τρεις μήνες δεν είδαμε καθόλου το κόκκινο σκουλήκι, όταν όμως μας επισκέφτηκε, δεν μπορούσαμε να το «μαζέψουμε»». Ο Akki ψέκασε πέντε φορές με κάθε είδους φυτοφάρμακο (ακόμα και τα απαγορευμένα στον δυτικό κόσμο, λόγω τοξικότητας, Monocrotophus και Endosulfan), αλλά διαπίστωσε ότι ήταν ανώφελο, και έτσι σταμάτησε. Σήμερα πια θεωρεί τον εαυτό του τον μεγάλο χαμένο. Υπολογίζει ότι ξόδεψε 12.000 ρουπίες, δηλαδή 188,64 ευρώ, και εισέπραξε μόλις 2.000 ρουπίες, δηλαδή 31,44 ευρώ.

«Παιχνίδι» εις βάρος των αγροτών
«Οταν η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται να μας προστατέψει, εμείς πώς μπορούμε να αμυνθούμε;» αναρωτιέται ο εξαπατημένος αγρότης. Το μόνο μέτρο που η ινδική κυβέρνηση πήρε για να «σώσει» την κατάσταση ήταν η διαγραφή χρεών. «Ηταν, ωστόσο, ένα αμφιλεγόμενο μέτρο, αφού δεν συνυπολόγιζε τα χρέη σε τοκογλύφους, παρά μόνο στην τράπεζα. Παράλληλα, ίσχυσε μόνο για αγρότες που είχαν στην ιδιοκτησία τους συγκεκριμένα στρέμματα, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τις διαφορές από περιοχή σε περιοχή», εξηγεί ο P. Sainath. Εν ολίγοις, το μέτρο ανακούφισε ελάχιστους αγρότες. Το απόσταγμα της εμπειρίας τους με το BT Cotton είναι σημαντικό. Οπως παρατήρησαν οι χωρικοί στο Mallapuran, οι αντιπρόσωποι της εταιρείας τούς επισκέπτονταν τακτικά στην αρχή, με το που άρχισαν όμως τα προβλήματα, μεμιάς έγιναν άφαντοι. Τους υποσχέθηκαν αποζημίωση και έκπτωση στο σπόρο την επόμενη χρονιά, μόνο και μόνο για να αποφύγουν την κατά πρόσωπο αντιπαράθεση μαζί τους.
Οι αγοραστές βαμβακιού, από την άλλη, αρνούνταν να προμηθευτούν το μεταλλαγμένο βαμβάκι και έθεταν τον όρο να το αναμείξουν με άλλες ποικιλίες. Οι κάψες ή τα καρύδια του BT Cotton ήταν μικρότερα από τα συνηθισμένα και η ίνα κοντύτερη. Οι βαμβακοκαλλιεργητές αντιλήφθηκαν το «παιχνίδι» που παίχτηκε εις βάρος τους και αποφάσισαν την επόμενη χρονιά να μην το αγοράσουν. Χιλιάδες άλλοι συνάδελφοί τους, όμως, δεν είχαν δικαίωμα για «παραστρατήματα». Αθώοι και αδαείς, πίστεψαν τις υποσχέσεις, πήραν δάνεια, τα οποία δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν εξαιτίας της συνεχώς μικρότερης σοδειάς. Εισήλθαν σε έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο μόνο πεθαίνοντας μπόρεσαν να βγουν. «Για την κυβέρνηση είμαστε μυρμήγκια, είτε ζούμε είτε πεθάνουμε είναι το ίδιο», λέει με απογοήτευση ένας Ινδός αγρότης σε βίντεο στο YouTube, που έχει κάνει το γύρο του κόσμου. Και όλα αυτά, τη στιγμή που οι αυτοκτονίες γυναικών και αντρών συνεχίζονται στην Ινδία για χρέη ακόμα και 900 ευρώ…

Το «αμαρτωλό» Bt Cotton

Μπορεί η οικονομία της Ινδίας να αναπτύσσεται γοργά, αλλά η γεωργία είναι η… αχίλλειος πτέρνα της, καθώς εκατοντάδες εκατομμύρια αγροτών έπεσαν θύματα των Γ.Τ. σπόρων της Μoνσάντο. Πώς όμως ο «θαυματουργός» σπόρος τούς οδήγησε στην καταστροφή; Οι επιστήμονες εισήγαγαν στο προϊόν αυτό μια ουσία βακτηριακής προέλευσης, την Bacillus thuringiensis. Αρχικός «στόχος» ήταν το βαμβάκι να παράγει τη δική του τοξίνη, η οποία με τη σειρά της θα εξουδετέρωνε το κόκκινο σκουλήκι, τον υπ’ αριθμόν ένα εχθρό της καλλιέργειας. Τα πράγματα, όμως, δεν πήγαν έτσι ακριβώς όπως υπολόγιζαν οι βιοτεχνολόγοι, καθώς το εν λόγω σκουλήκι αναπτύσσει συνεχώς μεγαλύτερη ανθεκτικότητα. Ταυτόχρονα, η εξουδετέρωσή τoυ απαιτεί συνεχώς νέα, διαφορετικής τεχνολογίας, παρασιτοκτόνα.
Παράλληλα, μια σειρά «εχθρών» του βαμβακιού συνεχίζουν να πλήττουν την παραγωγή ανενόχλητοι, ενώ οι πιθανότητες επιμόλυνσης (μέσω μελισσών ή άλλων εντόμων) δεν είναι αμελητέες. Kαι όπως απέδειξε το Ινστιτούτο Προστασίας Φυτών στην Κίνα, όπου και εκεί καλλιεργείται συστηματικά το BT Cotton, μόνο ύστερα από 12 ή 13 σοδειές η τοξίνη που παράγει ο καρπός εξασθενεί!

Αυτοί που πάνε κόντρα στο ρεύμα

Navdanya: «Πνευματικό παιδί» της Vandana Shiva, είναι ένα δίκτυο που προωθεί τη βιοποικιλότητα και προστατεύει τους καλλιεργητές. Οργανώνει τη διατήρηση και την ανταλλαγή σπόρων, υποστηρίζει τη βιολογική καλλιέργεια. Παράλληλα και σε συνεργασία με το Schumacher College της Μεγάλης Βρετανίας, λειτουργεί ένα εκπαιδευτικό κέντρο για αγρότες, το «Πανεπιστήμιο της Γης» (Earth College), που μέσω των σεμιναρίων του προσπαθεί να μυήσει τους συμμετέχοντες σε γεωργικές πρακτικές, φιλικές προς το περιβάλλον. Πληροφορίες:http://www.navdanya.org
Fair Trade: Αναγνωρίζει τη μεγάλη πτώση της τιμής πώλησης του βαμβακιού τα τελευταία είκοσι χρόνια (με αποκορύφωμα τη χρονιά 2001 – 2002), που προκαλεί σοβαρές κοινωνικές αναταράξεις σε αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Ινδία. Από το 2004 η οργάνωση καθιέρωσε σταθερές τιμές πώλησης του προϊόντος, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις επιμέρους συνθήκες καλλιέργειες και τις εν γένει ιδιαιτερότητες κάθε παραγωγού χώρας. Από το 2005, στην Ινδία οργανώθηκε η Agrocel Pure and Fair Cotton Grower’s Association με συμμετοχή 20.000 αγροτών σε έξι πολιτείες της χώρας. «Δεν έχω μορφωθεί, θέλω όμως τα παιδιά μου να πάνε σχολείο. Χάρη στις τιμές της Fair Trade, μπορώ να το κάνω», λέει με ικανοποίηση ένας Ινδός βαμβακοπαραγωγός.

Η πανίσχυρη ΜΟΝΣΑΝΤΟ
Ο αμερικανικός γίγαντας της αγρο-βιοτεχνολογίας ελέγχει το 90% των γενετικώς τροποποιημένων φυτών και σπόρων, και κατέχει τα ρεκόρ βιομηχανικής μόλυνσης και μηνύσεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Από το 1901, οπότε ιδρύθηκε στο St. Louis του Μιζούρι, δεν έχει σταματήσει να παράγει άκρως επικίνδυνα προϊόντα για την ανθρώπινη υγεία, τα οποία καταλήγουν να απαγορεύονται από δημόσιους φορείς, αφού προηγουμένως έχουν προκαλέσει σημαντικά προβλήματα. (πηγή)

Η λαϊκίζουσα κυρία Διαμαντοπούλου

Έχοντας θητεύσει αρκετά χρόνια στην εκπαίδευση, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, είχα όλη την καλή διάθεση να διαβάσω τις αλλαγές που μας προτείνει η κ. Άννα Διαμαντοπούλου.

Ύστερα είδα την κεντρική αναφορά της μεταρρύθμισης, την κατάργηση  του 10 ως βάση  για την είσοδο στα Πανεπιστήμια. Απογοητεύτηκα.

Μια ρύθμιση που  αποθεώνει την ήσσονα προσπάθεια, κατοχυρώνει  την ..ισότητα προς τα κάτω και θωπεύει αυτιά!

Η αποθέωση του λαϊκισμού!

Όποιες φιλοδοξίες και να έχεις για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, όταν χαμηλώνεις τόσο πολύ τις απαιτήσεις, δε θα αποκτήσεις ποτέ παιδεία υψηλού επιπέδου!

Ήθελα να ρωτήσω την κυρία Διαμαντοπούλου το  εξής:  ο γιός της   παρακολουθεί ιδιωτικό σχολείο και μάλιστα το περίφημο πρόγραμμα I.B., που σημαίνει ότι  δεν θα δώσει εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, σ’ αυτόν λοιπόν το πρόγραμμα,  ποια είναι η  βάση για να περάσεις ένα μάθημα;

Μπορείς να  γίνεις δεκτός με βαθμολογία 10;

Για να μην σας κουράζω. Η απάντηση είναι όχι!

Αφού, λοιπόν ένα  προπαρασκευαστικό για τα  ξένα πανεπιστήμια πρόγραμμα, θέτει ως προϋπόθεση  βαθμολογία  πάνω από 10, στο δημόσιο πανεπιστήμιο γιατί  χαμηλώνουμε τόσο πολύ τον πήχη;

Μια απάντηση είναι γιατί γεμίσαμε τη χώρα  με τμήματα και  ιδρύματα τα οποία κανένας φοιτητής δεν ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει.

Διορίσαμε και καθηγητές.

Ε, πρέπει να βρούμε και φοιτητές!

Και πώς το κάνουμε αυτό; Χαμηλώνουμε τα κριτήρια εισόδου!

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτή η βιομηχανία παραγωγής …αγράμματων φοιτητών.

Ως χώρα ξοδεύουμε 12 δις, ευρώ για την Παιδεία. 

Η «δωρεάν» παιδεία κοστίζει 6000 ευρώ ανά μαθητή-φοιτητή, μαζί με τα λεφτά που ξοδεύουν οι γονείς απ’ ευθείας από τη τσέπη τους!

Όλα αυτά με αποκαρδιωτικά αποτελέσματα.

Το 2006 στο διεθνή διαγωνισμό PISA  στον οποίον συμμετέχουν μαθητές από 57 χώρες του ΟΟΣΑ, τα ελληνόπουλα ήρθαν στην  36^η θέση στην κατανόηση κειμένου, την 38^η θέση στις θετικές επιστήμες και την 39^η θέση στα μαθηματικά. Αυτό σημαίνει ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα «βγάζει» παιδιά τα οποία είναι  «λειτουργικά αναλφάβητα».

Μήπως ήρθε ο καιρός να ασχοληθούμε σοβαρά με το τι είδους παιδεία θέλουμε; Αν θέλουμε μια παιδεία υψηλού επιπέδου, δεν ξεκινάμε χαμηλώνοντας τα κριτήρια εισόδου στο Πανεπιστήμιο. Μάλλον το αντίθετο έπρεπε να κάνουμε!

Κώστας Ροδινός

Υ.Γ. Προσωπικά θεωρώ τις  Εισαγωγικές Εξετάσεις έναν  άχρηστο και ξεπερασμένο θεσμό, που τον  διατηρούμε μόνο και  μόνον για να συντηρούμε, μέσω των φροντιστηρίων και των ιδιαιτέρων μαθημάτων, την πληθώρα εκπαιδευτικών, που το σύστημά μας δεν μπορεί να απορροφήσει. Πως θα επιλέγουν τα Πανεπιστήμια τους  φοιτητές τους. Υπάρχουν πολλά και δοκιμασμένα συστήματα, έχουμε τη θέληση να επιλέξουμε ένα;  (πηγή)

ακόμα ρε παιδιά????????????????? έλεος

Το πρόβλημα της καθυστέρησης της ενίσχυσης των 7 λεπτών είναι ότι έχουν υποβληθεί ενστάσεις από τους ροδακινοπαραγωγούς σε σχέση με την καταγραφή που έκανε ο ΕΛΓΑ, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι οι εκτιμητές του ΕΛΓΑ κατέγραψαν μικρότερες ποσότητες στις ζημιές του 2009, από αυτές που ισχυρίζονται ότι είχαν. Στον ΕΛΓΑ υπάρχει η σκέψη να εκδικαστούν οι ενστάσεις πρώτα και μετά να δοθούν τα χρήματα κάτι που αντιδρούν οι παραγωγοί αφού γνωρίζουν ότι θα είναι μια χρονοβόρα διαδικασία.

Όμως στην περίπτωση που δοθούν τα χρήματα πριν εκδικαστούν οι ενστάσεις ακόμη και αν δικαιωθούν οι παραγωγοί δεν θα υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν αυτοί που θα τις έχουν κερδίσει.
Να σημειωθεί ότι το συνολικό ποσό είναι 14 εκατ. ευρώ και θα μοιραστούν ως εξής:

• Τα 3 εκατ. ευρώ θα καταβληθούν στους παραγωγούς που παρέδωσαν τους 80.000 τόνους για χυμό (ήδη έχουν πάρει 10 λεπτά / κιλό από τον ΕΛΓΑ) δηλαδή 4 λεπτά το κιλό
• Τα υπόλοιπα 11 εκατ. ευρώ θα δοθούν στους παραγωγούς που παρέδωσαν τους 220.000 τόνους για κομπόστα, που θα είναι 5 λεπτά το κιλό.

Τα χρήματα αυτά είναι από το πρόγραμμα de minimis και για αυτό το λόγο θα καταβληθούν μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η πληρωμή θα γίνει βάση των καταστάσεων που έχει παραδώσει στον ΟΠΕΚΕΠΕ ο ΕΛΓΑ.(πηγη)

ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ.......................

από την bio-hellas πήραμε την παρακάτω ανακοίνωση την οποία δημοσιεύουμε:





Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση  του α εαρινού κύκλου σεμιναρίων
ο Οργανισμός Ελέγχου και Πιστοποίησης Βιολογικών Προϊόντων ΒΙΟΕΛΛΑΣ
διοργανώνει νέο σεμινάριο  στις

αρχές παραγωγής – παρασκευής  βιολογικών προϊόντων (φυτικής / ζωικής προέλευσης και μεταποιημένων προϊόντων),  σύμφωνα με τους κανονισμούς 834/2007 και 889/2008 της Ε.Ε.

Το σεμινάριο θα διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη στις 15 και 16 /05 / 2010.

Απευθύνεται σε γεωπόνους, φοιτητές, εργαζόμενους στον πρωτογενή τομέα ή την μεταποίηση τροφίμων και γενικά σε όσους ενδιαφέρονται να εκπαιδευτούν στις αρχές πιστοποίησης των βιολογικών προϊόντων.

Η διάρκεια του σεμιναρίου είναι 16 ώρες. Tο κόστος συμμετοχής είναι 250€ + ΦΠΑ 21% ειδικές εκπτώσεις γίνονται σε φοιτητές, ανέργους καθώς και σε ομαδικές συμμετοχές.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να στείλουν συμπληρωμένη την αίτηση συμμετοχής με e-mail ή φαξ εως 29/04/2010.. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με τα γραφεία της ΒΙΟΕΛΛΑΣ  στην Θεσσαλονίκη:

Τ: 2310 530252 Φ: 2310 530326 Ε: thessaloniki@bio-hellas.gr

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Τσολάκη Γεωργία

ΓΕΩΡΓΙΚΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΉΣΕΙΣ 7/4/2010

ΡΟΔΑΚΙΝΙΑ

α. Βαμβακάδα.

Παρατηρήθηκαν ήδη οι πρώτες ωοτοκίες. Αναμένεται η εμφάνιση των κινητών προνυμφών (έρπουσες). Σε οπωρώνες που για οποιονδήποτε λόγο δεν έγινε μέχρι τώρα σωστά η αντιμετώπιση του κοκκοειδούς και υπάρχουν προσβολές συνιστάται να γίνει ψεκασμός:

I) Σε περιπτώσεις σοβαρής προσβολής 18 - 20 Απριλίου

Κατάλληλα φάρμακα :
ΧΛΩΡΠΥΡΙΦΟΣ, ΘΕΡΙΝΑ ΛΑΔΙΑ, ΦΕΝΟΞΥΚΑΡΜΠ, ΜΠΙΦΕΝΘΡΙΝ

Ο ψεκασμός αυτός να επαναληφθεί μετά δύο εβδομάδες.

II) Σε περίπτωση ελαφράς προσβολής να γίνει μόνο μία εφαρμογή 26 - 28 Απριλίου μ’ ένα από τα παραπάνω σκευάσματα.

• 
  
  ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1: Επειδή οι προσβολές είναι συνήθως εντοπισμένες στην περίμετρο των κτημάτων, στις κορυφές ή στα χαμηλά των δένδρων από εσφαλμένο τρόπο ψεκασμού, συνιστάται τοπική και κατευθυνόμενη εφαρμογή μόνο στα προσβεβλημένα δένδρα ή σημεία, για προστασία των ωφελίμων και μείωση των υπολειμμάτων.
• ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2: Σε όσους οπωρώνες έγινε ψεκασμός με ΠΥΡΙΠΡΟΞΥΦΕΝ, όπως συστήθηκε στο Δελτίο μας Νο 3/ 25-2-2010, δεν απαιτείται άλλη εφαρμογή.

β. Καρπόκαψα.

Αναμένονται οι πρώτες προσβολές του εντόμου στις κορυφές των νεαρών βλαστών μήκους 15 - 20 εκατοστών. Να γίνει ψεκασμός, μόνο όπου υπάρχει προσβολή σε νεαρές φυτείες ή φυτώρια στα τέλη Απριλίου - αρχές Μαϊου.

Κατάλληλα φάρμακα :
ΧΛΩΡΠΥΡΙΦΟΣ, ΜΠΙΦΕΝΘΡΙΝ, ΧΛΩΡΠΥΡΙΦΟΣ, ΜΕΘΥΛ

* Με την εφαρμογή αυτή περιορίζεται και ο πληθυσμός του «κλεονού» που προσβάλλει τα νεκταρίνια.

Σε περίπτωση που γίνεται καταπολέμηση της βαμβακάδας (όπως παραπάνω), δεν απαιτείται χωριστή εφαρμογή.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Η προσβολή της καρπόκαψας της ροδακινιάς είναι μικρότερης σημασίας απ’ ότι της ανάρσιας και θεωρείται σκόπιμο να γίνει αργότερα κοινή εφαρμογή για τα δύο έντομα μαζί, με κέντρο βάρους την ΑΝΑΡΣΙΑ (θα ακολουθήσει προειδοποίηση).

γ. Αφίδα.

΄Οπου παρουσιάζονται προσβολές να γίνουν ψεκασμοί με ΙΜΙΝΤΑΚΛΟΠΡΙΝΤ, ΠΥΜΕΤΡΟΖΙΝ, ΑΚΕΤΑΜΙΠΡΙΝΤ, κ.α.

δ. Ωίδιο. 

Συνιστάται η εφαρμογή προστατευτικών φαρμάκων στο ευαίσθητο στάδιο πριν τη σκλήρυνση του πυρήνα των ευπαθών ποικιλιών.

• Σε περίπτωση εμφάνισης προσβολών συνιστάται η χρήση θεραπευτικών ωιδιοκτόνων.

ε. Κλαδοσπόριο.

Να γίνει συνδυασμένη καταπολέμηση με το ωϊδιο.

ΤΑ ΑΓΡΟΧΗΜΙΚΑ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΙΚΕΤΤΑ.

Περί παγκόσμιας πείνας

«Το πρόβλημα του υποσιτισμού ήταν ήδη οξυμένο όταν οι τιμές των τροφίμων παρέμεναν ακόμα λογικές και ο κόσμος βίωνε περίοδο οικονομικής ευμάρειας. Η παγκόσμια επισιτιστική κρίση, όμως (2006-2008), συνεπικουρούμενη από την οικονομική ύφεση, έφερε την καταστροφή» διαπιστώνει ο Ντανιέλ Γκούσταφσον, διευθυντής του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).

Του STEPHANE PARMENTIER*

Ο προϋπολογισμός του Παγκόσμιου Διατροφικού Προγράμματος πέρασε από τα 6 στα 3 δισεκατομμύρια δολάρια, στο διάστημα 2007-2008. Σύμφωνα με τον FAO, 30 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως θα ήταν αρκετά, προκειμένου, έως το 2015, να μειωθεί ο αριθμός των ανθρώπων που πλήττονται από την πείνα. Είναι λιγότερο από το ένα δέκατο των ενισχύσεων που δίνονται για τη γεωργία των πλούσιων χωρών. Ποιο γεωργικό μοντέλο θα καταφέρει να δώσει τροφή στα εννέα δισεκατομμύρια άτομα που θα αριθμεί ο πλανήτης το 2050;

«Η πείνα δεν είναι φυσική κατάρα», υπογραμμίζει ο Ολιβιέ Ντε Σούτερ, ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών για το δικαίωμα στην τροφή (1). Είναι το αποτέλεσμα επιζήμιων πολιτικών επιλογών.

Η συγκεκριμένη διαπίστωση μοιάζει φρικτή και σωτήρια συγχρόνως. Φρικτή, εξαιτίας της έκτασής της: Ο FAO εκτιμά ότι, το 2009, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι υποσιτίζονταν (2). Πλέον αυτών, δύο δισεκατομμύρια άτομα αναμένεται να πληγούν από υποσιτισμό, ενώ εννέα εκατομμύρια θα πεθαίνουν ετησίως (3).

Σωτήρια, επειδή θα μπορούσαμε να αποφύγουμε την επισιτιστική κρίση πραγματοποιώντας άλλες κοινωνικές επιλογές. Οι λύσεις αντικατάστασης, οι οποίες τεχνικά είναι ρεαλιστικές και αποτελεσματικές, καθώς συγκροτούνται από ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης, δεν λείπουν. Ωστόσο, η ταυτοποίησή τους προϋποθέτει την ταυτοποίηση των αιτιών του μαρασμού.

Πρώτα από όλα, έχουμε την πρόσφατη όξυνση της κρίσης. Εκατό εκατομμύρια επιπλέον θύματα πείνας καταγράφηκαν σε έναν χρόνο. Η συγκεκριμένη καταστροφή προκλήθηκε από την εκτίναξη των τιμών των γεωργικών προϊόντων σε παγκόσμιο επίπεδο, το 2007 και το 2008, η οποία είχε διαφορετικό αντίκτυπο στις εσωτερικές αγορές των εν λόγω χωρών (4).

Το ιστορικό χαμηλό σε αποθέματα διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή.

Σύμφωνα με τον αγρονόμο μηχανικό Μαρσέλ Μαζουαγέ, «η αιτία μείωσης των αποθεμάτων είναι η πτώση των τιμών που σημειώθηκε κατά τα προηγούμενα είκοσι πέντε χρόνια. Αυτό συμβαίνει κάθε είκοσι πέντε με τριάντα χρόνια, εδώ και δύο αιώνες. Από το 1975 έως το 2005-2006, οι τιμές των αγροτικών πρώτων υλών στην παγκόσμια αγορά είχαν διαιρεθεί περίπου με το έξι. Τα αποθέματα σταδιακά άδειαζαν. Οσο για τα δημητριακά, είχαν πέσει σε λιγότερο από το 16% της παγκόσμιας παραγωγής και κατανάλωσης. Μόλις φτάσουμε σε τέτοια επίπεδα, ένα τίποτα είναι αρκετό για να εκτιναχθούν οι τιμές σε ανυπολόγιστο ύψος».

Το βιοντίζελ

Εύκολα διακρίνουμε τη σπίθα που πυρπόλησε την κατάσταση: Η ταχύτατη αύξηση στη ζήτηση αγροκαυσίμων στις ΗΠΑ (2004-2005) και στην Ευρώπη. Η πίεση αυτή, καθώς ασκούνταν σε ήδη πολύ ασθενή αποθέματα, προκάλεσε αισθητή αύξηση των παγκόσμιων τιμών σε πολλά βασικά προϊόντα, μεταξύ των οποίων το καλαμπόκι και τα φυτικά έλαια (φοινικέλαιο, σογιέλαιο, ραφινέλαιο), τα οποία αντίστοιχα χρησιμοποιούνται στην παραγωγή αιθανόλης και βιοντίζελ.

Στις αγορές του Σικάγου, της Νέας Υόρκης, του Κάνσας Σίτι και της Μινεάπολης, η μαζική παρέμβαση κερδοσκοπικών κεφαλαίων (5) επιταχύνει και διευρύνει τα κινήματα αύξησης των τιμών. Επιβαρυντικός παράγοντας, η υπερτίμηση του πετρελαίου, η οποία επιφέρει, με τη σειρά της, την υπερτίμηση των χημικών εισροών, των εισροών των μεταφορών και της ενέργειας.

Η άνοδος, όμως, του αριθμού των θυμάτων του υποσιτισμού δεν εξηγείται μόνο από αυτούς τους παράγοντες. Προκύπτει, κατ' αρχάς, από την τεράστια φτώχεια που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα -για τον επιπλέον λόγο ότι οι τιμές των τροφίμων έχουν πάρει φωτιά. Ετσι, το 80% των ανθρώπων που πλήττονται από το φαινόμενο είναι αγρότες: 50% μικροκαλλιεργητές, 10% εκτροφείς και 20% άκληροι καλλιεργητές (6).

Οσο για το 20% των κατοίκων των πόλεων που μαστίζεται από την πείνα, πρόκειται, εν μέρει, για άτομα που έχουν μετοικήσει στις πόλεις από αγροτικές περιοχές, με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Το ερώτημα διαμορφώνεται, λοιπόν, ως εξής: Γιατί τόσοι αγρότες ζουν στη φτώχεια;

Η απάντηση μοιάζει θλιβερά απλή. Στις διεθνείς, εθνικές και τοπικές αρχές που είναι αρμόδιες για θέματα αγροτικής και εμπορικής πολιτικής, οι αποφάσεις, γενικά, λαμβάνονται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα συμφέροντα των αγροτών. Αυτό, εξάλλου, μαρτυρούν και τα μέτρα που προβλέπονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), οι πολιτικές διαρθρωτικής προσαρμογής της Παγκόσμιας Τράπεζας (Π.Τ.) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), οι συμφωνίες ελεύθερης συναλλαγής και οι πολιτικές εξαγωγικής γεωργίας που υιοθετούν ορισμένα κράτη ή περιοχές του κόσμου, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Βραζιλία...

Τα μέτρα του ΠΟΕ περιλαμβάνουν το άνοιγμα των συνόρων, την εγκατάλειψη της διαχείρισης της προσφοράς (με την προσαρμογή της στη ζήτηση), τη διάλυση των μηχανισμών αποθήκευσης των αποθεμάτων και των γραφείων εμπορευματοποίησης.

Τα δικαιώματα

Η εφαρμογή τους συγκρούεται με τα συμφέροντα και τα θεμελιώδη δικαιώματα των αγροτών.

Δεδομένου ότι ευθυγραμμίζει προοδευτικά τις εσωτερικές τιμές με τις διεθνείς, καθιστά ασταθή και αβέβαια τα εισοδήματά τους. Θέτοντας σε σκληρό ανταγωνισμό τους γεωργούς με τις εταιρείες κολοσσούς, ενθαρρύνει την παγίωση μη βιώσιμων ανταλλαγών γεωργικών προϊόντων, όπως, για παράδειγμα, τις ξαφνικές αυξήσεις των εισαγωγών.

Στο εθνικό επίπεδο, κάτι τέτοιο συνεπάγεται ασυνήθιστη αύξηση του όγκου του συγκεκριμένου προϊόντος, η οποία συνδυάζεται με μεγάλη πτώση της τιμής. Καθώς ασκεί δυσβάστακτο ανταγωνισμό στα τοπικά προϊόντα, προκαλεί την κατάρρευση των εσωτερικών τιμών και των γεωργικών εισοδημάτων. Ετσι, οδηγεί τους αγρότες στη φτώχεια, καταστρέφει τους παραδοσιακούς τρόπους ζωής των μικροκαλλιεργητών και επιφέρει μαζική αγροτική ανεργία. Δεν υπάρχει τίποτα το πρωτοφανές εδώ.

Στο διάστημα 1984-2000, καταγράφηκαν 767 περιπτώσεις εκτίναξης εισαγωγών σε δεκαεπτά αναπτυσσόμενες χώρες. Δεδομένου ότι οδηγούν στην παρακμή της παραγωγής στις συγκεκριμένες χώρες, οι εισαγωγές διογκώνουν το επισιτιστικό έλλειμμα. Προκύπτει, λοιπόν, μια έντονη εξάρτηση από τις εισαγωγές και την εξέλιξη των διεθνών τιμών, για να διασφαλιστεί ο επισιτισμός των πληθυσμών (7). Και γίνεται εύκολα αντιληπτό πόσο η πρόσφατη άνοδος των τιμών αποδείχθηκε μοιραία για τις χώρες που εισάγουν τρόφιμα.

Η αστάθεια των δυνάμεων που είναι παρούσες στις αγροδιατροφικές αλυσίδες συμβάλλει, έτσι, στην αγροτική φτώχεια. Η ικανότητα των παραγόντων να έχουν βαρύνοντα λόγο στη διαπραγμάτευση των όρων προμήθειας ποικίλλει ανάλογα με τον βαθμό συγκεντρωτισμού του τομέα. Ετσι, ο τομέας της γεωργικής παραγωγής είναι πολύ λιγότερο συγκεντρωτικός από τους υπόλοιπους.

Ο πληθυσμός που πλήττεται εκτιμάται στα 2,6 δισ., ενώ ο αριθμός των αγροτικών εργατών στα 450 εκατομμύρια. Συγχρόνως, δέκα επιχειρήσεις ελέγχουν το 50% της προσφοράς σε σπορά και τρεις ή τέσσερις εταιρείες την πλειονότητα των παγκόσμιων ανταλλαγών κάθε προϊόντος. Οσο για τη διανομή, καταλήγει σε τέσσερις με πέντε αλυσίδες σουπερμάρκετ, οι οποίες νέμονται την αγορά σε κάθε ανεπτυγμένη χώρα, και οι οποίες ισχυροποιούνται στις χώρες του Νότου.

Αντιμέτωποι πανταχόθεν με πραγματικά ανυπέρβλητα εμπόδια, οι αγρότες έχουν μόνο μία επιλογή: να υποκύψουν στις απαιτήσεις των άλλων κρίκων της αλυσίδας. Ακόμη κι έτσι, όμως, η αστάθεια των δυνάμεων βρίθει συνεπειών. Επιτρέπει στους διανομείς να προμηθευθούν με πολύ μικρά έξοδα, επιβάλλει στους αγρότες τιμές μόνιμα κατώτερες των εξόδων παραγωγής και παρασύρει προς τα κάτω τους ήδη πολύ χαμηλούς μισθούς των εργαζομένων στις μεγάλες βιομηχανικές καλλιέργειες.

«Πράσινο» πρόβλημα

Οι παράγοντες που οδηγούν στην εκπτώχευση τους αγροτικούς πληθυσμούς είναι πολλοί: έλλειψη πρόσβασης στη γη, ιστορικά άνιση αναδιανομή των κερδών της παραγωγικότητας που προέρχονται από την «πράσινη επανάσταση» (8), ή ακόμη και μείωση της κρατικής βοήθειας στην ανάπτυξη. Παρουσιάζουν, ωστόσο, ως κοινό παρονομαστή την άρνηση της «πολιτείας» να εγγυηθεί την ανάπτυξη βιώσιμων αγροτικών καλλιεργειών.

Η εξάλειψη του υποσιτισμού απαιτεί ριζική αλλαγή στρατοπέδου, με στόχο την εγγύηση της ανάπτυξης στο πλαίσιο της επισιτιστικής κυριαρχίας. Μια τέτοια προσέγγιση προϋποθέτει σταθερές τιμές και κέρδος για όλους τους αγροτικούς πληθυσμούς της Γης. Γι' αυτό, απαιτούνται αποτελεσματικά συστήματα διαχείρισης της προσφοράς σε παγκόσμιο, εθνικό και τοπικό επίπεδο, βασισμένα στη συνεχή προσαρμογή των παραγωγών και σε μια διαφοροποιημένη προστασία στα σύνορα.

Συνεπώς, η επαναφορά της ισορροπίας στις σχέσεις μεταξύ των παραγόντων φαίνεται κρίσιμη, τόσο ενισχύοντας τη δύναμη των αγροτικών οργανώσεων όσο και μειώνοντας αυτήν της αγροδιατροφικής βιομηχανίας και της μεγάλης διανομής. Η επιπλέον επένδυση είναι θεμελιώδης -όχι, όμως, υπό οποιεσδήποτε προϋποθέσεις.

Δεκαετίες στήριξης της εντατικής αγροτικής βιομηχανίας έδειξαν τα όριά της. Η αγροοικολογία προσφέρει λύσεις που επιτρέπουν να αυξηθεί η παραγωγή συνδυάζοντας, παράλληλα, τον σεβασμό στον πλανήτη, περιορίζοντας, κυρίως, τον αντίκτυπο στην κλιματική αλλαγή.

Τον Απρίλιο του 2008, περίπου εξήντα κυβερνήσεις υπέγραψαν την έκθεση για τη Διεθνή Αξιολόγηση των Γνώσεων, των Επιστημών και των Τεχνολογιών στον τομέα της γεωργίας για την ανάπτυξη (IAASTD)» (9). Η πολυθεματική αυτή έκθεση, την οποία εκπόνησαν τετρακόσιοι ερευνητές από όλον τον κόσμο, καλεί στον εκ νέου προσδιορισμό και την αύξηση της χρηματοδότησης μιας αγροτικής οικολογίας.

Ζητά την εφαρμογή πολιτικών που θα εγγυώνται την πρόσβαση στη γη, στους σπόρους και το πόσιμο νερό. Η ανείπωτη αύξηση του αριθμού των θυμάτων πείνας το 2009, οδηγεί, τελικά, στο βασικό ερώτημα: Ποιό αγροτικό και επισιτιστικό μοντέλο θέλουμε;

(1) Τ. Nagant, «"La faim n' est pas une fatalite" pour Olivier De Schutter», Παγκόσμιο διατροφικό πρόγραμμα http://one.wfp.org.

(2) «Το κράτος της επισιτιστικής ανασφάλειας στον κόσμο, 2008», FAO, Ρώμη, 2009.

(3) «Οι απαρχές της παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης», Science actualites, άνοιξη 2008, www.cite-sciences.fr

(4) Βλ. Dominique Baillard, «Παγκόσμιο ράλι στην αγορά δημητριακών», «Le Monde diplomatique»-«Κ.Ε.», 18-5-2008, βλ. http://monde-diplomatique.gr/spip.php?article136.

(5) Daniel G. De La Torre Ugarte και Sophia Murphy, «Η παγκόσμια επισιτιστική κρίση: Δημιουργώντας μια ευκαιρία για ένα πιο δίκαιο και βιώσιμο αγροδιατροφικό σύστημα παγκοσμίως», Heinrich Boll Foundation, Βερολίνο, 2008.

(6) Paula Cus Echaniz, «Διατροφικοί και οικονομικοί κίνδυνοι στη Μεσόγειο», Διεθνές κέντρο ανώτατων μεσογειακών αγροοικονομικών σπουδών (Ciheam), Παρίσι, 2009.

(7) Ο ΠΟΕ επιτρέπει προσωρινά στα κράτη θύματα της απότομης ανόδου των εισαγωγών, να αυξήσουν ξανά τους φόρους ή να επιβάλουν quotas. Ομως, οι όροι που θέτει καθιστούν αυτά τα μέτρα μη εφαρμόσιμα ή αναποτελεσματικά.

(8) Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, η «πράσινη επανάσταση» μετέτρεψε τη γεωργία των χωρών του Νότου, κυρίως στη Λατινική Αμερική και την Ασία, με την εντατικοποίηση των τεχνολογιών και τη χρησιμοποίηση δημητριακών σε δυναμικό υψηλής απόδοσης.

(9) Η έκθεση αυτή δημοσιεύθηκε στις 15 Απριλίου 2008 και διεξήχθη υπό την αιγίδα τριάντα κυβερνήσεων και τριάντα οργανώσεων της «αστικής κοινωνίας». Συμμετείχαν τέσσερις οργανώσεις του ΟΗΕ: ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας (FAO), το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη (PNUD), το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον (PNUE), ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό (Unesco) και η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (ΠΟΥ). Για μια σύνοψη της έκθεσης: www.agassessment.org

 * Σύμβουλος και ανεξάρτητος ερευνητής (www.agriculture-viable.net), σύμβουλος σε θέματα γεωργικής πολιτικής στην Ενωμένη Ομοσπονδία Οργανώσεων Εκτροφέων και Καλλιεργητών, συνδικάτο της Βαλονίας, και μέλος της Via Campesina.

Πηγή: www.enet.gr

Μειωμένη κατά 12%,η παραγωγή μήλων - αχλαδιών στο Νότιο Ημισφαίριο

Μειωμένη κατά 12%, σε σύγκριση με πέρυσι, στα αχλάδια και οριακά αυξημένη κατά 1% στα μήλα, εκτιμάται από την Παγκόσμια Ένωση για τα Μήλα και τα Αχλάδια (WAPA) η φετινή παραγωγή στα φρούτα αυτά των χωρών του Νοτίου Ημισφαιρίου.
Η WAPA προβλέπει ότι σε Αργεντινή, Χιλή, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Νότια Αφρική, που τώρα εισέρχονται στους φθινοπωρινούς μήνες, η συνολική παραγωγή αχλαδιών θα κυμανθεί φέτος στο 1.397.000 τόνους, έναντι 1.584.000 τόνων πέρυσι.
Για τα μήλα, οι εκτιμήσεις της WAPA για τις ίδιες χώρες κάνουν λόγο για συνολική παραγωγή 5.167.000 τόνων φέτος, έναντι 5.107.000 τόνων πέρυσι.(πηγη)

Τότε γιατι την επιτρέψατε???????????

Λίγες μόνο ημέρες μετά τη χορήγηση επίσημης έγκρισης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την καλλιέργεια και διακίνηση της γενετικά τροποποιημένης (μεταλλαγμένης) ποικιλίας πατάτας Amflora στα κράτη μέλη της Κοινότητας και ο Επίτροπος Υγείας κ. Τζον Ντάλι εξέφρασε αμφιβολίες για τις επιπτώσεις της χρήσης της στον άνθρωπο και το περιβάλλον.
Απαντώντας σε ερώτηση του Έλληνα ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Κρίτωνα Αρσένη, ο κ. Ντάλι δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο η καλλιέργεια και χρήση της Amflora να οδηγήσει σε αύξηση της αντίστασης σε αντιβιοτικά ευρείας χρήσης, ενώ παράλληλα εξέφρασε σκεπτικισμό για το ενδεχόμενο μεταφοράς στην ανθρώπινη τροφική αλυσίδα του γονιδίου NPTLL, που περιέχει η εν λόγω μεταλλαγμένη πατάτα, το οποίο σύμφωνα με επιστημονικές εκτιμήσεις αυξάνει την αντίσταση του οργανισμού στα αντιβιοτικά.

Ο Επίτροπος παραδέχτηκε ότι, σύμφωνα με την τρίτη γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA), που έλαβε υπόψη της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη χορήγηση άδειας καλλιέργειας και διακίνησης για την Amflora (που παρασκευάζεται από την εταιρία BASF), δεν αποκλείονται δυσμενείς επιδράσεις στην υγεία του ανθρώπου και των ζώων ή στο περιβάλλον αλλά και στη βιοποικιλότητα από τη διάθεση στην αγορά της Amflor.

Μάλιστα ο κ. Ντάλι δεν απέρριψε τις κατηγορίες για επιστημονικές ανακολουθίες μεταξύ γνωμοδοτήσεων της EFSA σχετικά με τις επιπτώσεις από τη διάθεση της μεταλλαγμένης πατάτας.

Made in Greece

Η πιο απλή, άμεση και πρακτική λύση στα οικονομικά προβλήματα της χώρας!

 Είναι πλέον πασίγνωστο και όχι μόνο στους Έλληνες, ότι τα δημόσια οικονομικά της χώρας μας βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση. Η υπερβάλλουσα κινητικότητα και η δημοσιοσχετίστικη αντίληψη της οικονομικής πολιτικής από την κυβέρνηση και ειδικότερα του πρωθυπουργού, του  «δημοφιλούς πολιτικού με τις πάμπολλες προσκλήσεις για συνεντεύξεις», που έφεραν την χώρα στο χείλος του γκρεμού, όχι μόνο δεν επέφερε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, αλλά αντίθετα έλκυσε τους παγκόσμιους καρχαρίες που συρρέουν όπου «μυρίζουν αίμα» για να κατασπαράξουν το υποψήφιο θύμα, απομυζώντας όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα από τα σχεδόν άδεια ταμεία μας. 

 Και επειδή έκτοτε έγιναν και γίνονται ατέρμονες συζητήσεις μεταξύ των πάσης φύσεως οικονομικών και πολιτικών αναλυτών και άλλων εγκεφάλων για το πώς και εάν η χώρα μπορεί να αντιμετωπίσει τα υπάρχοντα δημοσιονομικά της αδιέξοδα, προσπαθώντας ο καθένας να μας πείσει ότι έχει την σοφότερη λύση έναντι των υπολοίπων και η κυβέρνηση να πανηγυρίζει να μας πείσει μέσα από τα ΜΜΕ για τις επιτυχίες της που αποδεικνύονται απλά και μόνο επιθυμίες, χωρίς κανείς να την θέτει ενώπιον των ευθυνών της για τα 13 δισεκ. τόκων με τα οποία θα επιβαρυνθεί η χώρα για τίς χρηματοδοτήσεις που θα «εξασφαλίσουν» από τις διεθνείς αγορές κατά την διάρκεια του έτους, αποφάσισα να καταθέσω κι εγώ την δική μου απλή και πρακτική πρόταση,για την οποία δεν διεκδικώ την πατρότητα αφού αποσπασματικά κατά καιρούς την αναφέρουν κι άλλοι αλλά για ευνόητους λόγους δεν μπορεί να διατυπωθεί από καμιά επίσημη ελληνική αρχή.

 Προτιμάτε επίμονα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα γιατί είναι η απλούστερη και πρακτικότερη λύση για να αντιμετωπίσουμε τα οικονομικά προβλήματα της χώρας μας!

 Η απλή αυτή αλήθεια δεν έχει κανένα κόστος ούτε χρειαζόμαστε για την υλοποίησή της τα δεκάδες ακριβοπληρωμένα «εισαγόμενα» μυαλά και συμβούλους που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση σε κάθε τομέα για να της υποδείξουν τις βέλτιστες λύσεις για την έξοδο από το τούνελ των δημοσιονομικών προβλημάτων. 

 Οι ξενόφερτοι σύμβουλοι-καθηγητές και θεωρητικοί στους οποίους προσφεύγουμε το μόνο που προσφέρουν είναι σύνθετα σχέδια και προγράμματα για να παραμυθιαζόμαστε και να τους θεωρούμε ως απαραίτητο συστατικό στην υλοποίηση των προτεινόμενων λύσεων! Και όσο πιο πολύπλοκες και σύνθετες είναι οι προτάσεις τους τόσο πιο πολύ απαραίτητοι μας γίνονται και ακριβότερα αποτιμούμε την συμβολή τους!        

 Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την αξία και την προσφορά εξειδικευμένων συμβούλων, οφείλω να επισημάνω ότι ακόμα και για αυτές τις υπηρεσίες υπάρχουν Έλληνικά μυαλά τα οποία δυστυχώς θα πρέπει να τα «εισάγουμε» από το εξωτερικό και τα πληρώσουμε αδρά για να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και να προσφέρουν τίς υπηρεσίες τους. Τα ίδια μυαλά όσο ήταν στην Ελλάδα είτε παρέμειναν στα αζήτητα είτε έπρεπε να «γλείψουν» το εκάστοτε πολιτικό κατεστημένο για να «ξεχωρίσουν». Δυστυχώς, είναι στο DNA μας να θεωρούμε οτιδήποτε εισαγόμενο «προϊόν» πολύ καλύτερο από τα αντίστοιχα ελληνικά. Ακόμα κι αν αυτό το προϊόν έχει παραχτεί στην Ελλάδα και μας το «πουλήσουν» ως εισαγόμενο με ξένη ετικέτα! Καιρός λοιπόν αυτό να αλλάξει.

 Εάν οι μισοί Έλληνες επέλεγαν για τις καθημερινές τους ανάγκες προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα όχι μόνο θα λύναμε το μεγαλύτερο μέρος των οικονομικών προβλημάτων της χώρας, αλλά θα εξασφαλίζαμε απασχόληση τόσο για τους Έλληνες όσο και για μεγάλο μέρος των «μεταναστών» που «φιλοξενούμε» στην χώρα μας! Αν δε, ο αριθμός των «φιλοξενουμένων»  ήταν στα αντίστοιχα ποσοστά ως προς τον συνολικό πληθυσμό που «φιλοξενούν» οι εταίροι μας στην ΕΕ, τότε είναι βέβαιο ότι θα λύναμε το πρόβλημα της χώρας πολύ πιο σύντομα απ΄ ότι και ο πιο αισιόδοξοι μπορούσαν να προβλέψουν!  

 Η απλή αυτή αλήθεια έχει σχέση με τις καθημερινές μας συνήθειες που μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης πρέπει να αλλάξουν αμέσως.

 Υπάρχει πλέον εθνική ανάγκη να ευαισθητοποιηθούμε σαν καταναλωτές και να εξετάζουμε σχολαστικά τις ετικέτες των προϊόντων που αγοράζουμε από τις αλυσίδες λιανικής. Είναι πλέον εθνική ανάγκη να προτιμάμε τα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα έστω και αν πρέπει να τα πληρώσουμε ακριβότερα!

 Αντίθετα, θεωρούμε μεγάλη επιπολαιότητα (που σήμερα βλάπτει τα μέγιστα την Εθνική μας οικονομία, τον εαυτό μας, την οικογένεια και την κοινωνία μας) την επιλογή προϊόντων που παράγονται στο εξωτερικό και πλημμυρίζουν τα ράφια των αλυσίδων λιανικής και όχι μόνο των τροφίμων.

 Αγοράζοντας προϊόντα που εισάγονται έτοιμα στην χώρα μας προσφέρουμε χρήματα και εργασία στίς ξένες οικονομίες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν αντιμετωπίζουν τα οξύτατα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα εμείς. Υπό τις σημερινές κρίσιμες συνθήκες αποτελεί υποχρέωσή μας να εξετάζουμε σχολαστικά την προέλευση του κάθε προϊόντος που αγοράζουμε πρίν το βάλουμε στο καλάθι μας.

 Παράγεται στην Ελλάδα, έχει καλώς! Αν μάλιστα πρόκειται για κάτι παραδοσιακό, ακόμα καλύτερα! Και προσοχή: Ας είναι και λίγο ακριβότερο! Δεν πειράζει, ένα μεγάλο μέρος της αξίας που θα πληρώσουμε επιστρέφει με πάρα πολλούς τρόπους πίσω σε εμάς τους ίδιους! 

 Εισάγεται έτοιμο από το εξωτερικό, μην το αγοράζετε – και ας είναι φθηνότερο!

Συνήθως ότι μας προσφέρεται φθηνότερα είναι ότι τους περισσεύει! Και προκειμένου να πάει στα αζήτητα της δικής τους αγοράς το «πετάνε» σε εμάς όπως πετάνε τα αποφάγια. Κι εμείς όχι τόσο επειδή είναι φτηνότερα αλλά επειδή είναι εισαγόμενα τα προτιμάμε! Αυτό λέγεται σύμπλεγμα κατωτερότητας και με την επιλογή που κάνουμε προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους για την διαφορετικότητα και σπουδαιότητά μας! Κάθε τέτοια επιλογή είναι μία μαχαιριά στην καρδιά του παραγωγικού ιστού μας. Ας πάψουμε επιτέλους να βλέπουμε μόνο το τυρί και όχι την φάκα! Δεν χρωστάνε τίποτα τα παιδιά μας να ξενιτευτούνε αύριο γιατί εδώ δεν θα υπάρχει δουλειά και απασχόληση παρά μόνο αντιπροσωπείες και εισαγωγικές επιχειρήσεις με μετρημένους εργαζόμενους. Ούτε κι εμείς οι ίδιοι πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να μας διασύρουν, να εκλιπαρούμε την λύπηση των άλλων ή να ζήσουμε συνθήκες εξαθλίωσης όπως αυτές των υπανάπτυκτων λαών.

 Πρίν λοιπόν αποφασίσετε να μπείτε στο επόμενο κατάστημα λιανικής πώλησης και όχι μόνο, για οποιαδήποτε αγορά, απορρίψτε συνειδητά τις ξένες αλυσίδες, οι οποίες εισάγουν και πουλούν τα δικά τους καταναλωτικά προϊόντα στην ελληνική αγορά, ενώ εμείς δεν διαθέτουμε αντίστοιχες αλυσίδες στις δικές τους αγορές!

Εφόσον αποφασίσατε να μπείτε σε οποιοδήποτε άλλο κατάστημα και πρίν απλώσετε το χέρι για να αγοράσετε ένα προϊόν κοντοσταθείτε και αναλογιστείτε το παρόν μήνυμα  και επανεξετάστε την μέχρι εκείνη την στιγμή καταναλωτική συνήθειά σας :

Ελέγξτε το brand name και την χώρα παραγωγής του στην ετικέτα. Πολλές φορές πίσω από μία «ελληνοποιημένη» ετικέτα κρύβεται ένα εισαγόμενο ξένο προϊόν!

 Απορρίψτε με αηδία όλα εκείνα τα προϊόντα που στην ετικέτα τους αναγράφουν αόριστα «παρασκευάζεται και συσκευάζεται» στην ΕΕ ή στη τάδε χώρα για λογαριασμό της τάδε εταιρείας. Κανένας παραγωγός που σέβεται το όνομά του, την φήμη του, την ποιότητα, τους κανόνες υγιεινής και γενικότερα τις συνθήκες λειτουργίας του,  δεν κρύβει τα πραγματικά και πλήρη στοιχεία του. Αυτό το κάνουν όσοι έχουν πραγματικό λόγο για να το κάνουν. Μήπως η ελκυστική τιμή του προϊόντος υποκρύπτει ποιοτική υποβάθμιση ή δεν επιθυμεί να εκτεθεί για το που και κάτω από ποιές συνθήκες υγιεινής λειτουργεί;

 Απαλλαγείτε απο το κόμπλεξ να αγοράζετε τέτοια προϊόντα μόνο και μόνο επειδή είναι εισαγόμενα και ικανοποιούν την δήθεν ανωτερότητά και διαφορετικότητά σας!

 Βρείτε το αντίστοιχο  Ελληνικό προϊόν που ψάχνετε ή έστω κάποιο υποκατάστατο που παράγεται στην Ελλάδα και αγοράστε το!

 Κάνοντας μια δειγματοληπτική έρευνα στις μεγάλες αλυσίδες λιανικής, θα εκπλαγούμε και συγχρόνως θα απογοητευτούμε εντελώς :

 Είναι απίστευτο με πόση επιπολαιότητα πλουτίζουμε άλλες χώρες την στιγμή που εμείς κινδυνεύουμε να χρεοκοπήσουμε και είμαστε υποχρεωμένοι να υποστούμε βαρύτατες οικονομικές συνέπειες στο εισόδημα και στην καθημερινή μας ζωή. Τα εισαγόμενα προϊόντα που επιπόλαια αγοράζουμε –ενώ θα μπορούσαμε να τα υποκαταστήσουμε με αντίστοιχα που παράγονται στην Ελλάδα – είναι χιλιάδες!

 Δεν είναι φυσικά δυνατόν να απαριθμήσουμε όλα όσα μπορούμε να υποκαταστήσουμε, αλλά μπορούμε κάλλιστα να δώσουμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:

 Γιατί άραγε να τρώμε φασολάκια Κίνας, ρεβίθια Τουρκίας, φακές Καναδά, ρύζι Ινδίας, πατάτες Αιγύπτου, φιστίκια Συρίας, μακαρόνια Ιταλίας, σοκολάτες Ελβετίας, Αυστρίας ή Ιταλίας, ζάχαρη από τον Άγιο Μαυρίκιο (και μη χειρότερα!) και χιλιάδες άλλα προϊόντα που αγοράζουμε από τις αλυσίδες λιανικής χωρίς να μπαίνουμε στον κόπο να βλέπουμε που «στέλνουμε» τα λιγοστά στο άμεσο μέλλον χρήματά μας;

 Γιατί να αγοράζουμε εισαγόμενα νερά, αναψυκτικά και δεκάδες μπύρες από την Γερμανία, την Αμερική ή το Μεξικό; Χάθηκαν τα αναψυκτικά, τα νερά ή οι μπύρες που παράγονται στην Ελλάδα, με επενδύσεις που έκαναν ακόμα και ξένες (πολυεθνικές ή μη) εταιρίες που απασχολούν χιλιάδες εργαζόμενους στην χώρα μας;

 Γιατί να αγοράζουμε εισαγόμενα χαρτικά καθαριότητας γνωστών πολυεθνικών, τα περισσότερα από την Γερμανία, τα οποία προωθούνται στην αγορά μέσα από τίς θυγατρικές εμπορικές εταιρείες τους με τα λίγες δεκάδες άτομα  και να μην προτιμάμε τα αντίστοιχα εγχώρια παραγόμενα όπως π.χ. της SOFTEX, DIANA, κλπ. που δίνουν δουλειά άμεσα σε μερικές εκατοντάδες άτομα και έμμεσα σε άλλα τόσα;

 Γιατί πληρώνουμε χρήματα για να αγοράσουμε εισαγόμενα κρασιά από την Χιλή, την   Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία, την Ιταλία (και δεκάδες άλλες χώρες του κόσμου) όταν έχουμε πλούσια εγχώρια παραγωγή και μια παράδοση αιώνων;

 Γιατί να αγοράζουμε επιπόλαια εισαγόμενα κρέατα, τυριά και γαλακτοκομικά, όταν τα αντίστοιχα δικά μας είναι εξαιρετικά και μάλιστα την φέτα μας την ζηλεύουν ακόμα και οι ξένοι; Πόσες φορές προέκυψαν υγειονομικά ζητήματα σε σχέση με εισαγόμενα κρέατα αλλά μόλις πέρασε η μπόρα τα ξεχνάμε όλα και τρέχουμε πάλι π.χ. στα Ολλανδικά που μας πλασάρει η πάλαι ποτέ γνωστή ελληνική αλυσίδα που πέρασε και αυτή στα χέρια των Ολλανδών;   

 Γιατί (όσοι έχουν την κακή συνήθεια του καπνίσματος) να αγοράζουν εισαγόμενα τσιγάρα – χάθηκαν οι ελληνικές καπνοβιομηχανίες που είναι και φθηνότερες;

Ακόμα και τους ηλιόσπορους τους εισάγουμε από την Αμερική (εμείς που έχουμε την μεγαλύτερη ηλιοφάνεια της Ευρώπης). Μήπως και το χαμομήλι που αγοράζουμε από τις αλυσίδες λιανικής δεν είναι εισαγόμενο; (αν είναι δυνατόν!), Ακόμα και το φαγητό που δίνουμε στα ζώα μας (ζωοτροφές) εισάγεται από την Ολλανδία!  Είμαστε ή όχι άξιοι της τύχης μας;

 Για προϊόντα που δεν παράγουμε καθόλου ή δεν παράγουμε αρκετά για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, ας επιλέγουμε προϊόντα χωρών, όπως π.χ. της  Γαλλίας, που μας υποστήριξαν ή μας υποστηρίζουν σε δύσκολες στιγμές.

 Συμβουλέψτε ακόμα και τους «οικονομικούς μετανάστες» που ζουν στην Ελλάδα να αγοράζουν μόνο προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα γιατί με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζουν, μαζί με την δική μας και την δική τους απασχόληση!

 Ας μην προβληματιζόμαστε λοιπόν, ας μην διαμαρτυρόμαστε με διάφορα συλλαλητήρια του «πάμε» και του «ερχόμαστε» που επιβάλλουν οι διάφοροι επαγγελματίες εργατοπατέρες και διάφορες συντεχνίες, αλλά ας στρωθούμε σοβαρά στα πρακτικά, απαραίτητα και στοιχειώδη που μπορούν να βοηθήσουν στην επίλυση των προβλημάτων μας – είναι στο δικό μας χέρι!

 Είναι επίσης γνωστό, ότι το εμπορικό ισοζύγιο επηρεάζει ολόκληρη την οικονομική ανάπτυξη μίας χώρας. Όταν επιδεινώνεται, αυτό σημαίνει ότι έχει αρχίσει η σταδιακή συρρίκνωση του  παραγωγικού ιστού, η αποβιομηχανοποίηση, η ανεργία, η μείωση της κατανάλωσης, η μείωση των φορολογικών εσόδων του κράτους, η ύφεση και ως εκ τούτου ανατρέπονται τα προγράμματα οποιασδήποτε κυβέρνησης. Και επειδή η ανάγκη θα επιβάλλει νέα μέτρα για να αντισταθμιστούν οι απώλειες στα έσοδα και τα οποία τα φορτώνονται κυρίως τα συνήθη υποζύγια, οι εξαγωγές τείνουν να ελαχιστοποιηθούν αφού ο παραγωγικός ιστός αφανίζεται άρα επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου και ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται μέχρι να φτάσουμε στην ημέρα μηδέν!

 Μία αύξηση των εξαγωγών μας κατά 30% ετησίως (ποσοστό απόλυτα εφικτό, λόγω του ελάχιστου ύψους των εξαγωγών μας) σε συνδυασμό με μία αντίστοιχη μείωση της κατανάλωσης κατά 30% των εισαγομένων  προς όφελος των ελληνικών προϊόντων, θα ήταν αρκετή να αντιστρέψει μέσα σε δύο μόλις χρόνια το αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο της χώρας σε θετικό και κατ’ επέκταση την απαρχή της μείωσης του χρέους της χώρας και των δεινών μας!

 Εκεί που φτάσανε τα πράγματα και αφού δεχόμαστε μια μαζική επίθεση από επικίνδυνους μεγαλοαπατεώνες (μπροστά στους οποίους ακόμα και η Μαφία μοιάζει με ερασιτεχνική παρέα μικροκλεφτών) και αφού οι πολιτικοί μας είναι ανάξιοι να δούν την ουσία και θεωρούν ότι η ανυπαρξία της πολιτικής και ανάληψης πρωτοβουλιών δεν είναι παρά μόνο έλλειμμα κατάλληλης επικοινωνιακής προβολής, ανταγωνιζόμενοι ο ένας τον άλλο σε  πομπώδεις εκφράσεις και φραστικά πυροτεχνήματα, οι δε εγωισμοί και μικροψυχία δεν τους επιτρέπει να ακούσουν τυχόν ψύχραιμες φωνές, εύστοχες ιδέες και προτάσεις, ασχολούμενοι με άλλα δήθεν σοβαρότερα ζητήματα και σχέδια, ας χρησιμοποιήσουμε τα «όπλα» που έχει ο κάθε ένας από εμάς υπερασπίζοντας με τον δικό μας τρόπο την χώρα μας, την οικογένεια μας και τον ίδιο μας τον εαυτό!

 Οι καταναλωτικοί και άλλοι φορείς ας αναλάβουν επιτέλους δράση και όχι μόνο να βγαίνουν όποτε προκύπτουν αναπροσαρμογές στις τιμές, πιπιλώντας ως συνήθως την γνωστή καραμέλα περί της ασύδοτης βιομηχανίας και ανερυθρίαστων βιομηχάνων. Το ίδιο και οι δημοσιογράφοι με τον εκάστοτε υπουργό από πίσω τους να σπεύδει να δηλώνει περί άμεσων ελέγχων και πάταξη της αισχροκέρδειας στην βιομηχανία!

 Για ποια ασύδοτη βιομηχανία, ανερυθρίαστους βιομήχανους και αισχροκέρδεια μιλάμε ότανπερισσότερο από τα 2/3 των προϊόντων στην αγορά είναι εισαγόμενα και αυτοί που καθορίζουν ουσιαστικά τις τιμές είναι οι ξένες πολυεθνικές και οι χιλιάδες αντιπροσωπείες και εμποροεισαγωγικές επιχειρήσεις μαζί με τις αλυσίδες λιανικής;

 Για ποια ασύδοτη βιομηχανία ανερυθρίαστους βιομήχανους και υπερκέρδη μιλάμε όταν οι αλυσίδες λιανικής πληρώνουν τους ελληνικές βιομηχανίες-προμηθευτές τους σε 8 και 9 μήνες εκβιάζοντάς τους με τα «ανώνυμα» και φτηνά εισαγόμενα, σπρώχνοντάς τους σε τραπεζική εξάρτηση, ενώ όλοι εμεις τους τα ακουμπάμε μετρητά στο ταμείο; 

 Ενας πραγματικός έλεγχος θα αποδείκνυε ότι αυτοί που θησαυρίζουν δεν είναι οι ελληνικές βιομηχανίες αλλά οι αλυσίδες λιανικής και οι εμποροεισαγωγικές επιχειρήσεις που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει καθώς και οι ξένες πολυεθνικές και τα εδώ υποκαταστήματά τους!  

 Γι’ αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να απαλλαγούμε από χρόνιες νοοτροπίες και αντιλήψεις και να ενεργοποιηθούμε όλοι αμέσως και να διαδώσουμε το μήνυμα αυτό σε όσο το δυνατόν περισσότερους συμπολίτες μας.

 Προτιμάτε επίμονα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα γιατί είναι η απλούστερη και πρακτικότερη λύση για να αντιμετωπίσουμε τα οικονομικά προβλήματα της χώρας μας!  ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ πρίν είναι πολύ αργά!

 Η κυβέρνηση ας κοιτάξει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα με τις σπατάλες και την διαφθορά στο Δημόσιο. Ας ενεργοποιηθεί επιτέλους στην πάταξη της φοροδιαφυγής αδιακρίτως και όχι επιλεκτικά! Ας αφήσει την ξύλινη γλώσσα της περασμένης τριακονταετίας, τις μικρότητες και μικροψυχίες και πριν να νομοθετεί ας ακούει την άποψη αυτών που έχουν δουλέψει, έχουν επίγνωση της αγοράς, γνώσεις και εμπειρίες. Αλλιώς θα είναι μόνιμα πνιγμένη πελαγοδρομώντας μεταξύ θεωρίας και πραγματικότητας και κάτι που είναι να τελειώσει σε ένα μήνα θα κόβει και θα ράβει για να την ολοκληρώσει σε ένα εξάμηνο!

 Το ελάχιστο που θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση επι της συγκεκριμένης πρότασης είναι όχι να βγεί και να την επισημοποιήσει ως κυβερνητική απόφαση αλλά να κινητοποιήσει τους γνωστούς σ’ αυτήν μηχανισμούς και παπαγαλάκια για να  περάσει το μήνυμα στον κοινό συλλογικό νού και υποσυνείδητο. Σε αυτό τουλάχιστον οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι είναι εξαιρετική! Ας τους χρησιμοποιήσει αυτή την φορά για το  καλό όλων μας. (πηγη)

 DeltaLamda